Een fusie.
Eén groot woord, zeker in de voetbalwereld.
Een zware verantwoordelijkheid voor twee clubs.
Een fusie is geen gemakkelijkheidoplossing, want niets lijkt immers zo delicaat als twee voetbalclubs die willen fusioneren.
Door de geografische spreiding van voetbalclubs, treedt men in sterke concurrentie met elkaar en om het supporterspotentieel uit de eigen streek naar zich toe te halen, worden sommige clubs genoodzaakt om de fusiegedachte te opperen.
Om de concurrentie te kunnen overleven, lijkt een fusie de wel meest rationele voor de hand liggende oplossing, maar moeilijk en delicaat wegens emotie en eigenheid en om de geschiedenis en de tradities van twee clubs te kunnen respecteren.
Meer nog dan in welke andere branche, spelen in de sport traditie en clubgeschiedenis, stamnummers en clubkleuren, sentiment en ressentiment een allesoverheersende rol.
Tot de tijd komt om te praten.
Emoties, een rem?
Schreeuwende supporters moeten bijna aangezien worden als een bijzaak. Indien een tegengesproken fusie toch doorgaat en er sportieve successen uit voortvloeien, zullen ze, na verloop van tijd, toch terugkomen. Echter voetbalsupporters zullen maar al te blij zijn zich achter een club te kunnen scharen die sportieve successen kan boeken.
Fusies zijn onvermijdelijk.
Ook in de bedrijfswereld slorpen de groten de kleintjes op.
Maar in het voetbal, heeft een fusie enkel zin als de twee betreffende ploegen er beter van worden en niet om één club van de ondergang te redden of hem van de baan te vegen. Een fusie moet als een smelting van bestuursleden en medewerkers, kapitaal en sponsoring, spelers, zeker jeugdspelers, supporters en sympathisanten aangevoeld worden.
Een fusie moet kunnen, met beperkte besturen en éénzelfde vertrekbasis. Eén van de grote problemen in bestuurskringen blijkt echter wel de ijdelheid van bepaalde bestuurslui te zijn, die ernstige gesprekken onmogelijk kunnen maken.
Het gaat dan wel meestal over menselijke en niet praktische aspecten; er zullen altijd wel één of meerdere bestuursleden zijn, die zich om God weet welke reden tot de laatste snik zullen blijven verzetten en hun eigen « persoontje » voor de belangen van hun club willen stellen.
Het commerciële aspect van het beleid is van groot belang.
Een fusie moet zorgen voor meer volk, maar ook voor een vlottere sponsoring. Twee clubs die vroeger afzonderlijk bij een sponsor aanklopten, bieden zich na een fusie als één club aan. Een professioneel management moet dan in werking treden.
Niet alleen het toeschouwersaantal of de problemen rond publiciteit en sponsoring komen in aanmerking; een andere moeilijkheid is soms ook het gebrek aan steun van de overheid of de gemeente. Waarom zou een gemeente één vereniging steunen als er nog vijf of tien andere groeperingen om steun vragen.
De gemeente kan inderdaad voor een nieuwe stimulans in een fusieclub zorgen, met bijvoorbeeld een moderne en aangepaste infrastructuur ter beschikking van de club te stellen, of, bij een gestructureerd overleg tussen clubs, kan de aanwezigheid van een vertegenwoordiger van het gemeentebestuur als neutrale partner, zorgen om de intenties van de 2 clubs te coördineren en te stimuleren.
Een andere benadering van een fusiebespreking is een matschappelijk aspect.
Het blijkt echter hoe langer hoe meer dat weinig mensen nog tijd over hebben voor een verenigingsleven. Ook het bestand van werkende leden in voetbalclubs ligt er uitgedund bij, zodat de verantwoordelijkheden door weinig schouders worden gedragen.
Het gebrek aan mankracht beperkt dan ook de slagkracht van menige bestuursploegen; daar kan een fusie ook aan verhelpen, met nieuwe leden aan de slag te krijgen of oudere gediende nieuwe functies te laten uitoefenen.
Dit zijn maar enkele redenen waarom het idee bij enkele bestuursleden van F.C. MEERHOF en van de K.W.S.V. om de besprekingen over een eventuele fusie tussen beide clubs aan te vaten, is ontstaan.
|
