Met de komst van oud-international en Antwerp-man Bob Maertens in 1963 beleefde de WSV het sportieve hoogtepunt uit zijn geschiedenis.  

Als speler-trainer zette hij letterlijk en figuurlijk de lijnen uit.  

Een eerste hoogtepunt situeerde zich op 29 januari 1964 toen in de achtste finale van de Beker van België toenmalige landskampen Standard Luik in eigen vestiging op Sclessin in bedwang werd gehouden na een 1-1 score, om na het nemen van 2 reeksen strafschoppen als overwinnaar naar Willebroek terug te keren.  

Enkele weken later verloor echter de WSV eerder ongelukkig de kwartfinale in eigen stadion tegen tweede klasser Herentals.  

Gedurende het kampioenschap 1964-1965, stond er geen maat op de WSV. Vanaf de eerste speeldag nam de ploeg de leiding stevig in handen om deze nooit meer af te staan om uiteindelijk kampioen te worden met 10 punten verschil op de tweede geklasseerde FC Roeselare met Pierre Carteus, als bekendste speler.
  

 
Onder de leiding van speler-trainer Bob Maertens en fysiektrainer Louis Van Ighem, bestond de ploeg uit o.a. François Van Dame, Allard Verhasselt, Oscar De Groote, Guy Schallenberg, Rik Goossens, Paul Steenackers, Louis De Buyser, Eddy Aerts, Rik Van Gothem, André De Poorter, Willem De Boelpaep, Jean Roggeman, Paul Cools, Paul Van de Put en Martin Mertens.  

Met de promotie naar tweede afdeling ging een droom van toenmalig voorzitter Henri Pickery in vervulling. Gedurende jaren deed oranje-zwart een greep naar de titel doch telkens door pech en omstandigheden nam de WSV naast zijn doel.  

Op 14 maart 1965, lukte het wel; het was dan ook een zeer emotionele voorzitter die na het laatste fluitsignaal in de wedstrijd tegen SK Roeselare als eerste zijn spelers toesnelde om vervolgens zijn tranen de vrije loop te laten.  

Na deze viering, viel nog verder de oefenwedstrijd tegen het nationale elftal met o.a. Jean Trappeniers, Georges Heylens, Laurent Verbist, Bob Weyns, Yves Baré, Jef Jurion, Johnny Thio, Paul Van Himst, Jacky Stockmans en Wilfried Puis. De wedstrijd eindigde met een 8-0 nederlaag.

De start van het eerste seizoen in tweede nationale was een succes van belang.
De ploeg nestelde zich in de bovenste helft van de rangschikking en zelfs de toenmalige Crossing Molenbeek met sterspeler Rik Coppens in zijn rangen moest in de Appeldonkstraat de duimen legen met een 1-0 overwinning voor de WSV.
 
Deze wedstrijd zorgde voor een enorme volkstoeloop, mede doordat Crossing Molenbeek toen nog ongeslagen was. Waarschijnlijk zorgde deze wedstrijd voor het grootste aantal toeschouwers uit de WSV geschiedenis.  

Door het uitvallen van enkele basisspelers met langdurige blessures, eindigde het seizoen evenwel in mineur.  
Het volgende seizoen viel orange-zwart te licht uit en voor de eerste maal in zijn bestaan degradeerde de WSV.  

Op 17 en 18 mei 1969, vierde de club zijn 50-jarig bestaan met o.a. een wedstrijd tegen eerste klasser Beerschot.
  


Tijdens deze wedstrijd werd Louis De Buyser ook gevierd voor 600 wedstrijden in het fanion elftal. Het omdopen van het stadion tot de Henri Pickery Stadion deed verder de nodige emoties loskomen.