De eerste seizoenen uit deze periode stonden in het teken van provinciaal voetbal en de terugkeer naar de nationale reeksen.  
  


Na het seizoen 1992-1993 neemt de club afscheid van tovernaar Rudy HALEYDT. De KWSV eindigt het kampioenschap op een vierde plaats  
  


Voor het seizoen 1993-1994, komt de KWSV danig versterkt uit de transferperiode. De nieuwe trainer, Bob Dalving, ziet een, op papier, evenwichtiger ploeg uitgebouwd. De hoofdvogel die de club claimt afgeschoten te hebben komt uit Litouwen. In de plaats van de vertrekkers Marc Asseloos, Steven Van Giel, Jo Bocklandt en doelman Luc De Roos komen de keepers Patrick Corthals en Johan Bastijns en de brasschaatse goalgetter Chris Pouillon, broer van de al voor oranje-zwart spelende Guy Pouillon, alsook Ives Michiels en Yves Van Borm.

Ibrahim “Ibi” Bah, uitblinker van de terugronde verlengde ook zijn verblijf.  Het seizoen staat getekend met hoogten en dalen, met een elfde plaats als eindklassement. Trainer Bob Dalving werd al in de loop van het seizoen door speler Franky Heremans vervangen.  

Voor de kroniek, nog te melden dat de KWSV een wedstrijd op KHO Merchtem met de forfaitcijfers van 5-0 verloor op de groene tafel nadat vier buitenlanders werden opgesteld. Pikant detail, het was onze huidige voorzitter Christian Mellaerts, toenmalig secretaris-GC van Merchtem die die zaak voor zijn toenmalige club op de KBVB ging verdedigen.  

Het seizoen 1994-1995 betekent ongetwijfeld de diepste punt in de 85 jaar bestaan van de vereniging.  
  
   

Van 18 spelers, hield men er 6 over na de transferperiode. Met een zich sportief bedrogen speler-trainer Franky Heremans aan het roer duurde het tot november en het bestuur moest ingrijpen, ondanks een korte euforie na overwinningen op Wezemaal en tegen Wijnegem.

Er werd zelfs gevreesd dat de spelers niet meer uitbetaald konden worden en de trainer zette de groep zelfs aan tot staken.  

Met Glenn Geeraerts was Willebroek aan zijn zesde trainer toe in 3 seizoenen. De trainerswissel bracht weinig op, een nul op zes na 2 wedstrijden.

De rest van het seizoen stond in het teken van volledig verval. Als een terminale patiënt sleepte de KWSV zich door de competitie. De degradatie ontlopen werd onmogelijk.  

Oranje-zwart bleef, cynisch misschien, een constante. De jongste drie seizoenen werd immers steeds tegen degradatie gevochten en ook, veel erger, tegen een resem geruchten en halve waarheden. Geen rook zonder vuur.