De degradatie naar eerste provinciale was een harde realiteit en een enorme sportieve ontgoocheling. Toch weigert de KWSV, samen met Boom het epicentrum van het failliete Rupel-voetbal, de stekker uit te trekken.  

Door een samenloop van omstandigheden, moest Willebroek voor de 2de keer op vijf jaar naar eerste provinciale; op drie seizoenen tijd, kwamen en gingen vijf trainers, slechte transfers, de kwetsuur van belangrijke pionnen, de eigen jeugd die niet voldoende rijp is, een algemeen gebrek aan kwaliteit, het soms tactisch falen of bedenkelijke inzet van enkele spelers, individuele fouten of louter toeval, honderd en één verklaringen bij de analyse van de toestand. 

Ondanks alle kritiek, hebben de niet-aflatende inspanning van het bestuur en haar medewerkers een resultaat opgeleverd : een nieuwe kijk op de leiding van de club en een aankomende vernieuwing over de ganse lijn onder impuls van de twee nieuwkomers : Glenn Geeraerts, als trainer-manager en Christian Mellaerts, crisis-manager en financieel verantwoordelijk die de grote schoonmaak hebben geplanden doorgevoerd. 

Een moderne structuur en een evenwichtige werkverdeling, een evenwichtige begroting van inkomsten en uitgaven, een efficiënte aanpak van sponsoring en publiciteit en een echt teamwork moeten samen met een gezonde neutrale ingesteldheid de sterke peilers vormen om de KWSV weer naar Nationale te brengen.  

Het doel van het seizoen 1995-1996 is meteen bepaald: een ploeg uitbouwen die een hoofdrol kan spelen in 1ste provinciale om, via de kampioenstitel of de eindronde terug naar bevordering door te stoten. 

Een volledig nieuwe ploeg wordt aan de supporters voorgesteld . Door het toedoen van het duo Glenn Geeraerts – Christian Mellaerts, komen 7 ex-spelers van KHO Merchtem over; Roland Barbieux, Thierry Berghmans, Jurgen De Biscchop, Dirk De Wachter, Kris en Erik Hermans en Steve Vandenbroeck vormen de ruggegraad van de new-look KWSV, aangevuld door Denis Loopmans, Ives Michiels, Geoffrey Ratacjak, Baskim Selmanoski, Spencer Smolders en Yves Vanderveer.

Op de ploegvoorstelling werd door secretaris François Person een verdienstelijk KWSV-lid gehuldigd: Frans Pintens, 50 jaar lid van de vereniging kreeg felicitaties van het bestuur voor zijn jarenlange inzet vooral bij jonge spelers en voor zijn financiële steun aan de vereniging.  

Na een moeizaam begin, wordt vanaf begin december een indrukwekkende reeks neergelegd. De oranje-zwarten halen 20 op 24 en gaan in één ruk van de voorlaatste naar de vijfde plaats. De spelers imponeren vooral met karaktervoetbal, efficiëntie voor de goal en een ijzersterke verdediging. 

Denis Loopmans, als 17-jarige in de A-kern van eerste klasser Beerchot opgenomen en ex-profvoetballer, werkt zich meteen op tot sterkhouder en leider van de groep; op wilskracht en karakter, eerst genoemd als degradatieploeg, wordt Willebroek een mogelijke eindrondekandidaat. 

De K.W.S.V. was zonder enige twijfel de revelatie van de terugronde. Het eindigt het seizoen op een derde plaats, wat voldoende was voor een eindronde ticket.

Voor het seizoen 1996-1997, wil de KWSV minstens even goed doen. Over de titel wordt niet gepraat, om niet in een favorietenrol te worden geduwd, maar eindrondeambities worden wel logisch gekoesterd. 

De kanaalploeg wist, op Yves Vanderveer na, zijn succesformatie te behouden en haalde vier spelers binnen die hun sporen al ruim verdienden in het voetbalwereldje.  
De van Wilrijk overgekomen Marc Brijs moet samen met Denis Loopmans de regulator van het middenveld worden, terwijl met Danny De Groof, de enfant terrible van Berchem en Jos Lathouwers, met E. Aalst nog in eerste klasse aktief, twee kleppers en steunpilaren worden binnengehaald. El Garbi komt over van buur FC Meerhof waar hij de voorbije seizoenen telkens topschutter werd. 

Het seizoen 1996-1997, eindigt de KWSV met 52 punten op een 5de plaats en een deelname aan de eindronde. Verbroedering Meerhout is terug de tegenstrever van de eerste ronde. De KWSV wint op de Schalk met 1-0, leidt bij de terugwedstrijd met 0-1 bij de rust, maar verliest uiteindelijk met 3-1. Weg de terugkeer naar bevordering, terug met de twee voeten aan de grond en opnieuw bouwen aan een elftal voor het nieuwe seizoen.