2006-2007 was een seizoen met twee gezichten. Men kocht gericht aan, stelde met Luc Beyens een ervaren trainer aan en meende voor seizoensaanvang een plaats binnen de top vijf te mogen ambiëren. Was de oefencampagne nog wisselvallig dan leverde de bekercampagne toch de eerste alarmsignalen op. Verbroedering Geel (weliswaar gedwongen van tweede naar derde nationale verwezen maar toch een reeksgenoot) klopte KVWM niet alleen met 0-4, ze overklasten ons ook in elk compartiment en gaven KVWM voetballes.
De eerste negen wedstrijden van het seizoen bevestigden deze alarmsignalen. Wat fout kon gaan ging fout: er was een moeilijke kalender, door schorsingen en blessures werd de smalle kern snel uitgedund, vele beloftevolle jongeren konden de verwachtingen niet inlossen,de defensie was stuntelig, slordig en werd met de week onzekerder en in het middenveld bleek er wel voldoende technische bagage aanwezig maar een te geringe duelkracht en loopvermogen waardoor tegenstrevers moeilijk onder druk konden worden gezet en De Voeght als enige spits aldus op een eiland speelde en zich te pletter liep zonder veel bruikbare ballen te zien.
Het resultaat was dan ook dat de eerste negen wedstrijden slechts één gelijkspel opleverden en heibel binnen de ploeg. Sportief manager Couck hield na vijf speeldagen de eer aan zichzelf ? en trainer Beyens werd na negen speeldagen vervangen door Luc Leys. De periode tot aan de winterstop verliep nadien nog wisselvallig zowel qua resultaten als spelpeil maar leverde toch nog 8 punten op zodat men, mede door de zwakte van enkele andere teams, de heenronde toch nog net boven de rechtstreekse degradatieplaatsen af kon sluiten.
De winterstop was er één van gemengde gevoelens. Enerzijds was er opnieuw hoop met het aantrekken van drie nieuwe, sterke spelers (De Witte, Poppe en Dupont) maar anderzijds was er vooral droefenis. FC Meerhof-stichter, mede KVWM-oprichter en vice-KVWM-voorzitter François Vermeren liet op 21 december 2006 plots het leven en dompelde de club in rouw.
Sportief kende de ploeg na nieuwjaar evenwel een nieuwe start. De geblesseerden en geschorsten keerden weer, de nieuwkomers brachten meer evenwicht in het elftal en na een 8 op 12 (ondermeer tegen de top 3) keerde stilaan ook het zelfvertrouwen weer.
Optimisten begonnen heimelijk op de derde periodetitel te hopen maar ook de tegenstrevers zagen dat de ploeg na nieuwjaar sterker was, onderschatten ons niet meer en traden ons niet meer steeds met open vizier tegemoet. Eens op voorsprong volgden sterke wedstrijden maar op achterstand (en bij gelijke stand) verliep het spel soms krampachtig en werden moeilijk openingen gevonden. Met vijftien punten in de derde periode werd evenwel nog vlot het rechtstreekse behoud verzekerd op twee speeldagen voor het einde, een prestatie waar na tien speeldagen slechts weinigen hun geld op hadden durven verwedden.
Door de vele blessures en het uittesten van jongeren traden uiteindelijk 26 spelers aan : Blommaerts Tom (29), Van Reeth Sebastien (29), Van Der Heyden Sven ( 28), Leemans Kevin ( 26), Melotte Laurens (24), De Voeght Kristof ( 24), Cordier Ives (24), Van Trier Vincent (23), De Bilde Gilles ( 22), Budts Barry ( 21), Meire Tommy (20), Dupont Thomas (15), De Witte Kristof (15), Poppe Bart (15), Jacobs Ringo (15), Janssens Björn (13), Bilstein Grégory (12), Reynaert Dieter (11), De Rijck Matthias (6), Yioku Reggen Hervé ( 5), Saey Simon (5), Hercor Steve (4), Rypens Thomas (4), Van Dam Sem (2), De Jongh Jordi (1) en De Meyer Hannes (1).
KVWM scoorde 38 doelpunten via : Dupont Thomas (10), De Voeght Kristof (7), Jacobs Ringo (5), Blommaerts Tom (4), Bilstein Grégory (3), Van Der Heyden Sven (2), De Bilde Gilles (2), Meire Tommy (1), Van Reeth Sebastien (1), De Rijck Matthias (1) en Cordier Ives (1). 1 doelpunt was een own-doelpunt.
