VOETBAL, EEN FEEST.... als je tenminste op de Schalk bent geweest...

Edy Reyniers, KVWM supporter met reeds meer dan 45 jaar op de oranje zwarte teller, stuurde volgende brief binnen bij de redactie van deze website, en deze wilden wij onze lezers zeker niet onthouden.

"Het voorbestaan van onze dierbare voetbalclub hing even aan een zijden draadje.  De patiënt leek palliatief, maar dat was louter schijn.  De reanimatie lukte wonderwel.

Maar van een Knokke Zouteganger met Porsche, waren we getransformeerd in een Blankenbergse toerist met frigobox.  Om het in een meer klare en duidelijke taal te definiëren : we zetten in het tussenseizoen de tering naar de nering en dat betekende concreet weg zware contracten met volgevreten pseudo-vedetten en van harte welkom aan de jeugd met toekomst, leergierig en hongerig.

Wij (dat wil zeggen : de supporters) hadden - eerlijk toegegeven - onze twijfels.  We waren sceptisch en we stelden ons vragen, ook bij bepaalde transfers.  We kenden wel (deels) de trainersstaf en dat zorgde voor het nodige vertrouwen.

En toen begon in augustus de superlange competitie 2009-2010.  Onze jonge gasten wisten ons al na enkele wedstrijden dermate te charmeren met hun inzet en geleverde voetbalspel, dat we er een tekst aan wijdden enkel met de bedoeling maar om hen het nodige vertrouwen te schenken en om te tonen dat we allen achter de groep stonden én staan.  Dat mocht !!!  We vonden dat nodig op dat moment zelfs. 

We schreven toen ook nog : wellicht hier en daar binnen de groep wat gebrek aan technische capaciteiten, doch geen nood, dat wordt ruimschoots gecompenseerd door een ongebreidelde vechtlust.   We bezondigden ons in datzelfde pamflet ook aan de nodige (!) zelfkritiek door de stellen dat de Willebroekenaar superkritisch kan zijn.  Dat ie niet gemakkelijk is, zelfs al moeilijk mag worden bestempeld en ondanks dat gebrek (of is het dan toch een gave?) zo positief stond ten opzicht van het nieuwe KVWM.

Dat alles was een goede maand terug !

Intussen liep er al heel wat water door de Willebroekse vaart en geraken wij stilaan meer en meer in de ban van die jonge kerels in oranje-zwart op die groene rechthoek daar aan de Stadionlaan.

Dame Fortuna was de voorbije maand op reis.  Ze huisde in alle geval niet op de Schalk.  Bij ons geen Mexicaanse griep, maar er vielen gekwetsten als bij bosjes.  Niettegenstaande die uitgesproken "mal chance" hielden wij het hoofd koel, de kopjes recht en de borst fier vooruit.

Die benepen en beknopte kern leek ruimer dan gedacht en nog meer onbekende soldaten kwamen hun neus aan het venster steken en sloegen ons moet verstomming qua mogelijkheden en inhoud.

Vier maal speelden we tot dusver in eigen huis.

Vier maal verlieten alle supporters met een goed gevoel de Schalk.

Vier maal bleven ze op de tribunes wachten tot de spelers de supporters kwamen bedanken en groeten, en de supporters dankten de spelers op hun beurt voor het vertoonde spel met een hartverwarmend applaus.  Zelfs bij verlies zoals tegen Hamme.  Ook al werden we toen geflikt...

Wie schreef of zei daar ook weer dat een Willebroekenaar superkritisch en moeilijk is ? Neen, we weten gewoon wat we willen.  Dat is het !  We willen niet meer of minder dan kwaliteit gekoppeld aan voldoende werklust, en zijn die vereisten ingevuld, kunnen we zelfs leven met verlies, want dat is nu eenmaal toch onvermijdbaar en hoort sowieso bij het leven, en dus ook in het voetbal.

Wie schreef daar ook weer over een mogelijk gebrek aan technische kwaliteiten her en der binnen de groep ?  Als je dergelijk verzorgd spel op de mat kan leggen : beweeglijk, sierlijk,... en dat niet per toeval één keer, maar vaak...   Wie maalt er dan nog over een eventueel mankement aan techniek ?

Vandaag zijn wij met zijn allen fier om ons supporter van Voetbalclub Willebroek Meerhof te mogen noemen !!

We voelen ons goed in ons vel als die Blankenbergse toerist met frigobox.  Voor ons geen Champagne met kaviaar meer!  Geef ons maar een frietje met boulet of saté.

Laat het vervolg van de competitie maar komen.